Wat vinden jullie van safewords? Wel of niet?

Ik heb ze meestal alleen de eerste keer en dan meer voor noodgevallen. Hij kent me dan nog minder goed, dus dan vind ik het wel fijn als houvast. Daarna weet ik wel dat ik het kan aangeven als er iets is. ( ik ben bijv. een keer bijna flauwgevallen)

Ik heb wel eens een discussie gehad met iemand die zei dat je altijd een safeword moet hebben. Dat vind ik niet. Als het goed is vertrouw je iemand al 100% voor je bij hem over de knie gaat. M.i. is een safeword een houvast of een middel om aan te geven dat er iets aan de hand is. Als je weet dat je het toch wel aan kunt geven, dan is het overbodig.

Ik houd er niet zo van. Als ik iemand niet genoeg vertrouw en denk dat ik een stop of safe woord nodig heb dan begin ik er niet aan.

Bovendien ben ik ook zonder safe woord heel goed in staat aan te geven dat hij even moet stoppen als het echt niet meer gaat.
Ik neem dan wel een 'klein' risico dat er eens iets mis kan gaan. Nou ja, dan praat je er na afloop even goed over.

Op de een of andere manier doet een stopwoord voor mij afbreuk aan het hele gebeuren, het maakt het een spelletje wat je op elk moment kunt beëindigen.
Natuurlijk zijn er situaties te bedenken wanneer het gewenst zou kunnen zijn er toch mee te werken. Ik denk dan bijvoorbeeld aan gezondheidsproblemen.

Ik heb ook nog nooit een safeword afgesproken met iemand. Om dezelfde reden als leentje: het haalt voor mij het "echte" vn e beleving. Ik heb dan niet meer het gevoel de controle echt volledig uit handen t egeven. Ik wil dat Hij echt bepaalt wat er gaat gebeuren.

Maar... dan ga je er inderdaad wel van uit dat iemand je lichaamstaal kan lezen en veranderingen in je stemgeluid juist weet in te schatten. Of dat Hij als jij heel serieus "stop" zegt, dat ook daadwerkelijk serieus neemt. Hij moet dus onderscheid kunnen maken tussen hysterisch: "neeejjj hellup... stooopppp!!!" omdat het nu eenmaal pijn doet en "stop" als in: "je moet nu echt stante pede stoppen!". Kan best moeilijk zijn, zou ik me kunnen indenken, want ik roep altijd best veel tijdens een sessie...

Ik heb één keer meegemakt dat iemand te ver ging - niet uit kwaadwillendheid, maar uit gebrek aan ervaring. Op het moment zelf was ik daar erg van van slag. Dat is ook best een tijdje blijven hangen. Maar ik ben zo sick nog niet of ik vind de herinnering nu toch nog spannend... (Ondanks dat vind ik de ervaring niet voor herhaling vatbaar... zó sick ben ik dan weer nog net niet...)

Er was net een debat hierover op BSC, zie “safe word debate”.
Het codewoord is een mogelijkheid uit een reeks van stappen om het onderling vertrouwen te hebben om een sessie te beginnen: van het vooraf goed verkennen en bespreken van je wensen en grenzen tot en met andere zaken, bv het taxeren van iemand reacties [stem, vreemde beweging].
Dat is wat moeilijker bij een eerste keer.
Daarom: Ik bied het codewoord altijd aan bij een eerste ontmoeting; vaak werd me verteld, dat dat niet nodig is. Maar ik spreek het altijd af, het is er gewoon. Als de ander het niet wil gebruiken, dag mag dat.
Als iemand ineens roept: “auw, ik krijg kramp in mijn been”; dan heb ik even geen codewoord nodig, dan masseer ik het been even.
Groet
Rein

Ik heb één keer iets met een safeword gedaan. Dat was "mercy!" ("genade!" in 't Engels)

En ik vertelde dat toen aan een spankingvriendin, en die verstond dat als "merci!" ("bedankt!" in het Frans)

Zo zie je maar.

Nee nee, die spankingvriendin was iemand anders, dat was later.

Hoe het ging? Ze riep dat "mercy, master!" bijna meteen! Maar daarna zijn we doorgegaan, dus was het meer een slowword. Af en toe, als ze wat rustiger aan wou, riep ze het dan weer.

Ik vond dat merkwaardig, maar goed, aan het eind waren haar billen toch wel vuurrood. Dus het was haar manier om voor een warming up te zorgen, denk ik.

Aangezien ik van tijd tot tijd niet helemaal goed te lezen ben is het wel prettig om iets achter de hand te hebben.
Hier 'stoplicht' ik meestal, al heb ik het nog nooit gebruikt.

De hoofdzaak moet altijd zijn en blijven dat de Dom zo goed mogelijk een sub 'leest' en problemen grenzen in eerste instantie op een normale manier worden besproken i.p.v. via een safeword. Zodra een Dom je een beetje kent moet het in ieder geval geen probleem zijn om het verschil tussen een flauw smoesje en een serieuze opmerking te zien.

Officieel heb ik een stopwoord, puur om aan te geven als het niet goed met me gaat, ik geloof dat dit meer voor het gevoel van veiligheid van hem is dan van mij, maar gezien mijn medisch verleden kan ik me daar ook wel iets bij voorstellen.
Ik heb het echter nog nooit gebruikt en ga er ook vanuit dat ik het nooit nodig zal hebben.

Gelukkig heb ik echt nog nooit een stop of safeword nodig gehad.
Mezelf kennende zou ik er dus niet aan beginnen als ik maar enigszins zou denken dat ik bij die persoon een stopwoord nodig zou hebben.
Maar veiligheid is wel belangrijk, dus als je zelf denkt dat het nodig is of als er medische redenen zijn dan is het wellicht beter er toch eentje te gebruiken. Je moet je er wel veilig bij voelen, anders kan dan zodanig afleiden dat je er niets meer aan hebt.